از رای قلبی خدا گشتی عیانش

شمع را چون سایه ای نبود ز نور

چون گریخت از سایه او دیو دور

چون سخن گفتی حقیقت بر زفانش

گه ز درد عشق جان می سوختش

گه ز نطق حق زفان می سوختش

چون نبی دیدش که او می سوخت زار