گه ز درد عشق جان می سوختش

چون گریخت از سایه او دیو دور

چون سخن گفتی حقیقت بر زفانش

از رای قلبی خدا گشتی عیانش

گه ز نطق حق زفان می سوختش

چون نبی دیدش که او می سوخت زار

گفت شمع جنت است این نامدار