دایما صدیق مرد راه بود

در اقیلونی کجا هرگز بدی

در عمر گر میل بودی ذره ای

کی پسر، کشتی به زخم دره ای

فارغ از کل لازم درگاه بود

مال و دختر کرد بر سر جان نثار

ظلم نکند این چنین کس، شرم دار