خنده گل گرچه در کارت کشد

حسن او در هفته ای گیرد زوال

عشق چیزی کان زوال آرد پدید

کاملان را آن ملال آرد پدید

روز و شب در ناله زارت کشد

درگذر از گل که گل هر نوبهار

برتو می خندد نه در تو، شرم دار