بوده ام پیوسته با تیغ و کمر

گاه می گنجید پیش تیغ در

گفت من پیوسته در کان گشته ام

بر سر گوهر فراوان گشته ام

تا توانم بود سرهنگ گهر

عشق گوهر آتشی زد در دلم

بس بود این آتش خوش حاصلم