حق که سلطان جهاندار آمدست

دم مزن چه جای سلطانست خیز

بود سلطانیم پندار و غلط

سلطنت کی زیبد از مشتی سقط

سلطنت او را سزاوار آمدست

چون بدیدم عجز و حیرانی خویش

ننگ می دارم ز سلطانی خویش