نیست این دم هیچ بیرون شو مرا

گر به دنیا در گدایی بودمی

کاشکی صد چاه بودی جاه نی

خاشه روبی بودمی و شاه نی

باز می خواهند یک یک جو مرا

خشک بادا بال و پر آن همای

کو مرا در سایه خود داد جای