چون نیم من اهل دریا، ای عجب

دایما اندوهگین و مستمند

ز آرزوی آب دل پر خون کنم

چون دریغ آید، نجوشم چون کنم

بر لب دریا به میرم خشک لب

گرچه دریا می زند صد گونه جوش

من نیارم کرد از و یک قطره نوش