بر پرم با او من از ماهی به ماه

یوسفی گم کرده ام در چاهسار

بازیابم آخرش در روزگار

گر بیابم یوسف خود را ز چاه

هدهدش گفت ای زشنگی و خوشی

کرده در افتادگی صد سرکشی

جمله سالوسی تو من این کی خرم