هرک کردی سوی آن برقع نگاه

خلق را از حد بشد سودای او

گاه شب دیزی برون راندی به کوی

برقعی گلگون فرو هشتی به روی

سر بریدندیش از تن بی گناه

وانک نام او براندی بر زفان

قطع کردندی زفانش در زمان