ورنه صد ره مردمی بی روی او

یا از آهم شمع گردون مرده شد

یا ز شرم دلبرم در پرده شد

شب دراز است و سیه چون موی او

می بسوزم امشب از سودای عشق

می ندارم طاقت غوغای عشق

عمر کو تا وصف غم خواری کنم