تا چه آید خود ازین پرده برون

چون سخن در وی نیامد کارگر

تن زدند آخر بدان تیمار در

موج زن شد پرده دلشان ز خون

ترک روز، آخر چو با زرین سپر

هندو شب را به تیغ افکند سر

روز دیگر کین جهان پر غرور