جام می بستد ز دست یار خویش

زلف ترسا روزگار او ببرد

ذره عقلش نماند و هوش هم

درکشید آن جایگه خاموش دم

نوش کرد و دل برید از کار خویش

چون به یک جا شد شراب و عشق یار

عشق آن ماهش یکی شد صد هزار