مصطفی را دید می آمد چو ماه

بود اندر خلوت از خود رفته باز

صبح دم بادی درآمد مشک بار

شد جهان کشف بر دل آشکار

در برافکنده دو گیسوی سیاه

سایه حق آفتاب روی او

صد جهان وقف یک سر موی او