آتشی در جان سرمستش فتاد

نور می داد از دلش چون آفتاب

در دلش دردی پدید آمد عجب

بی قرارش کرد آن درد از طلب

دست در دل زد،دل از دستش فتاد

می ندانست او که جان بی قرار

در درون او چه تخم آورد بار