کی بود مرغی دگر را در جهان

کاسمان را پشت بشکستی درو

در بیابانی که طاوس فلک

هیچ می سنجد درو بی هیچ شک

طاقت آن راه هرگز یک زمان

چون بترسیدند آن مرغان ز راه

جمع گشتند آن همه یک جایگاه