با وجود نفس بودن ناخوش است

حاصل ما لاجرم بی حاصلیست

بنده دارد در جهان این سگ بسی

بندگی سگ کند آخر کسی

زانک نفست دوزخی پر آتش است

گه به دوزخ در سعیر شهوتست

گاه در وی زمهریر نخوتست