بر درختش کرد مرغی آشیان

هم دمش حق بود و او هم دم بس است

گر نباشد او و دم، حق هم بس است

حایطی بودش درختی در میان

مرغ خوش الحان و خوش آواز بود

زیر یک آواز او صد راز بود

یافت عابد از خوش آوازی او