دی بمرد و من بمردم از غمش

شیخ پرسیدش که این گریه ز چیست

گفت شیخا دوستی بود آن من

از جمالش تازه بودی جان من

شد جهان بر من سیاه از ماتمش

شیخ گفتا چون دلت بی خویش ازینست

این چه غم باشد، سزایت بیش از ینست