مرد می شد در میان ره مدام

می خریدش باز افزون از هزار

ز آرزوی او جگر می سوختش

خواجه او باز می نفروختش

خاک بر سر می فشاندی بردوام

زار می گفتی که این داغم بس است

وین چنین داغی سزای آن کس است