خاک بر سر می فشاندی بردوام

ز آرزوی او جگر می سوختش

خواجه او باز می نفروختش

مرد می شد در میان ره مدام

زار می گفتی که این داغم بس است

وین چنین داغی سزای آن کس است

کز حماقت رفت، چشم عقل دوخت