در میان هیزم آید بی قرار

وقت مرگ خود بداند آشکار

چون ببرد وقت مردن دل ز خویش

هیزم آرد گرد خود ده خر، مه بیش

در دهد صد نوحه خود را زار زار

پس بدان هر ثقبه ای از جان پاک

نوحه ای دیگر برآرد دردناک