آنک عالم داشت در زیر نگین

ریختن دارد بزاری برگ و روی

ما همه از بهر مردن زاده ایم

جان نخواهد ماند و دل بنهاده ایم

این زمان شد توتیا زیرزمین

وانک در چرخ فلک خون ریز بود

گشت در خاک لحد ناچیز زود