زانک بس خوش می خوری این خوش طعام

از خوشی کان چاکرش می خورد آن

پادشا را آرزو می کرد آن

گفت یک نیمه بمن ده ای غلام

داد شه را میوه و شه چون چشید

تلخ بود،ابرو از آن درهم کشید

گفت هرگز ای غلام این خود که کرد