آه من می رفت تا راهم گشاد

کز چه کردند آن دو شیخم احترام

بود تعبیر این که در وقت سحر

بی خودم آهی برآمد از جگر

حلقه می زد تا که درگاهم گشاد

چون پدید آمد مرا آن فتح باب

بی زفان کردند سوی من خطاب