می پزیم از جهل خود سودا درو

نیم شب دیوانه ای خوش می گریست

گفت این عالم بگویم من که چیست

حقه ای سر برنهاده، ما درو

چون سراین حقه برگیرد اجل

هر که پر دارد بپرد تا ازل

وانک او بی پر بود، در صد بلا