کز چه اندازند بر من سنگ و خشت

چون تگرگ از سنگ می نشناخت باز

کرد بیهوده زبان خود دراز

داد دیوانه بسی دشنام زشت

تیره بود آن خانه افتادش گمان

کین مگر هم کودکانند این زمان

تا که از جایی دری بگشاد باد