گفت تا هستی بدو دلشاد باش

تا نگردد از ره و رفتن نفور

چون ندارم من قبول و رشد غیب

خلق را رد می کنم از خو به عیب

وز همه گوینده آزاد باش

چون بدو جانت تواند بود شاد

جان پر غم را بدوکن زود شاد