نیست برگم تا چو اهل شهوتی

می ندارد جانم از تحقیق دست

زانک می گوید ترا با این چه کار

داده ای عمری درازم انتظار

سر فرو آرم به اندک رشوتی

عشق تو با جان من در هم سرشت

من نه دوزخ دانم اینجا نه بهشت