پر از مهر دل پیش ایشان دوید

برفتند هر دو گرازان ز جای

نهادند سر سوی پرده سرای

چو از خیمه ایرج به ره بنگرید

برفتند با او به خیمه درون

سخن بیشتر بر چرا رفت و چون

بدو گفت تور ار تو از ماکهی