دیده ای کس را که او زنار بست

گه گرفتی اشک در خاکستر او

گاه خاکستر بکردی بر سر او

سایلی گفتش چنین وقتی که هست

گفت می سوزم، چه سازم، چون کنم

چون ز غیرت می گدازم چون کنم

جان من کز هر دو عالم چشم دوخت