دولتی تر آمد از من گوی راه

بی سرو بی تن به جان استاده ایم

او خبر دارد ز من، من هم ازو

باز می گوییم مشتی غم ازو

کاسب او را نعل بوسد گاه گاه

گرچه همچون گوی بی پا و سرم

لیک من از گوی محنت کش ترم