تا تو باشی، نیک و بد اینجا بود

با خودش گیرد، براندازد نقاب

هرک او در آفتاب خود رسید

تو یقین می دان که نیک و بد رسید

چون تو گم گشتی همه سودا بود

ور تو مانی در وجود خویش باز

نیک و بد بینی بسی و ره دراز