چون برآمد صبح و باد صبح جست

مانده بد با خود نه بی خود چشم باز

هم درین نظاره می بود آن غلام

تا برآمد صبح از مشرق تمام

از خرابی شد غلام اینجا ز دست

چون به خفت آنجا غلام سرفراز

زود بردندش بجای خویش باز