با دلی پر خون سر از پس کرد او

صوفیی می رفت چون بی حاصلی

زد قفای محکمش سنگین دلی

گفت آنک از تو قفایی خورد او

قرب سی سالست تا او مرد و رفت

عالم هستی به پایان برد و رفت