برهنه خود را به آتش در فکن

هرچ داری، آتشی را برفروز

تا از ارپای بر آتش بسوز

چون نماندت هیچ، مندیش از کفن

چون تو و رخت تو خاکستر شود

ذره پندار تو کمتر شود

ور چو عیسی از تو یک سوزن بماند