آن گدا یک نعره زد آن جایگاه

نیم ذره سایه بود آن بی خبر

خواست تا خورشید درگیرد ببر

می شد آن شه زاده روزی با سپاه

زو برآمد نعره و بی خویش شد

گفت جانم سوخت و عقل از پیش شد

چند خواهم سوخت جان خویش ازین