محو می بودند و گم، ناچیز هم

نیست زان دست این که ما پنداشتیم

آن همه مرغان چو بی دل ماندند

همچو مرغ نیم بسمل ماندند

تا برآمد روزگاری نیز هم

آخر از پیشان عالی درگهی

چاوش عزت برآمد ناگهی