پای تا سر در تحیر مانده

چاوش عزت برآمد ناگهی

دید سی مرغ خرف را مانده باز

بال و پرنه، جان شده، در تن گداز

نه تهی شان مانده نه پر مانده

گفت هان ای قوم از شهر که اید

در چنین منزل گه از بهر چه اید