چون ستاره ره نماید در جهان

بود هم چون ذره شکل دهانش

ذره او فتنه مردم شده

در درونش صد ستاره گم شده

سی درون ذره ای چون شد نهان

زلف او بر پشتی او سرفراز

در سرافرازی به پشت افتاده باز