گاه گل بر روی او افشاندی

جمله شب خفته می بودی ستان

شه در آن مه روی می نگریستی

هر شبی صد گونه خون بگریستی

گاه گرد از موی او افشاندی

گه ز درد عشق، چون باران ز میغ

بر رخ او اشک راندی بی دریغ