کس نداشت آن زهره درچل روزوشب

همچو مویی شد شه عالی مقام

در فرو بست وبزیر دار او

گشت درتیمار او بیمار او

تا گشاید درسخن با شاه لب

از پس چل شب نه نان خورد و نه آب

آن پسر را دید یک ساعت بخواب