آنک از بیرون کند در تن نگاه

گاه می گریم چر ابر نوبهار

تو فروغ شمع می بینی خوشی

می نبینی در سر او آتشی

کی بود هرگز درون سینه راه

در خم چوگان چه گویی، هیچ جای

می ندانم پای از سر، سر ز پای