ره نمایم باش و دیوانم بشوی

پس بشوی از اشک من دیوان من

می روم گم راه، ره نایافته

دل چو دیوان جز سیه نایافته

از دو عالم تخته جانم بشوی

بی نهایت درد دل دارم ز تو

جان اگر دارم خجل دارم ز تو