هین ببند از غمزه درها کوی عشق آباد را

ناز چون یاقوت گردان خاصگان عشق را

در میان بحر حیرت لولو فریاد را

خویشتن بینان ز حسنت لافگاهی ساختند

هر چه بیدادست بر ما ریز کاندر کوی داد

ما به جان پذرفته ایم از زلف تو بیداد را

گیرم از راه وفا و بندگی یک سو شویم