باز در کار آر نوک ناوک کین توز را

باز بیرون تاز در میدان عقل و عافیت

آن سیه پوشان کفر انگیز ایمان سوز را

سر برآوردند مشتی گوشه گشته چون کمان

روزها چون عمر بد خواه تو کوتاهی گرفت

پاره ای از زلف کم کن مایه ای ده روز را

آینه بر گیر و بنگر گر تماشا بایدت