در میان روی نرگس بوستان افروز را

روزها چون عمر بد خواه تو کوتاهی گرفت

پاره ای از زلف کم کن مایه ای ده روز را

آینه بر گیر و بنگر گر تماشا بایدت

لب ز هم بردار یک دم تا هم اندر تیر ماه

آسمان در پیشت اندر جل کشد نوروز را

نوگرفتان را ببوسی بسته گردان بهر آنک