با خود بیار خاک سر کوی او به من

همراه خویش کن به سوی ما سلام دوست

بر دانه های گوهر او عاشقی مباز

تا همچو من نژند نمانی به دام دوست

تا بر سرش نهم به عزیزی چو نام دوست

بینا مباد چشم من ار سوی چشم من

بهتر ز توتیا نبود گرد گام دوست