ماه زمینی و آسمانت کلاهست

روی چو ماه تو گر چه مایه نور است

موی سیاه تو گر چه اصل گناهست

شاه بتانی و عاشقانت سپاهند

رسم چنانست که ماه راه نماید

چونکه ز ماه تو خلق گمشده راهست

موی سپیدم ز اشک سرخ چو خونست