نز پی بلعجبی از پی نظاره دوست

گوشها گشته شکر چین که همی ریخت ز نطق

حرفهای شکرین از دو شکر پاره دوست

چشمهای همه کس گشته تماشاگه جان

پیش یکتا مژه چشم چو آهوش ز ضعف

شده شیران جهان ریشه ای از شاره دوست

کرده از شکل عزب خانه زنبور از غم